Spacerkiem w przeszłość...

 biedronki.gif [46x40]

Był 4 maja 1946 roku, kiedy w podwrocławskich Pawłowicach rozpoczęła swoją działalność szkoła podstawowa. Pierwszym jej kierownikiem został pan Jan Szarek. Grono pedagogiczne liczyło 4 osoby, zaś w dwóch oddziałach uczyło się 65 uczniów w różnym wieku. W listopadzie 1946 roku szkoła przeniosła się do właściwego budynku (dawnej kawiarni). Nadano jej nazwę Publiczna Szkoła Powszechna. Do 6 oddziałów uczęszczało już 146 uczniów. Pierwszych 13 absolwentów opuściło mury szkolne w roku 1949. W kolejnych latach przybywało uczniów. W latach 1956 i 1957 w jednej sali lekcyjnej uczyło się niemal 60 osób, dlatego rozpoczęto prace nad rozbudową szkoły. W latach 1958 – 1960 powstała przybudówka. Do użytku oddano cztery nowe sale lekcyjne. 5 czerwca 1970 roku, po włączeniu Pawłowic do Wrocławia, szkole nadano nazwę Szkoła Podstawowa nr 39 we Wrocławiu i pod tą nazwą w dniu 10 maja 1996 roku obchodzi jubileusz 50-lecia. 5 listopada 1998 roku do użytku oddano nową salę gimnastyczną. 1 czerwca 2006 roku, w dniu swego jubileuszu 60-lecia, Szkoła Podstawowa nr 39 we Wrocławiu otrzymała imię Księdza Jana Twardowskiego.

Tak wiele lat minęło...

Przez ten czas szkołą kierowali:

p. Jan Szarek /4 maja 1946–1949/,
p. Kazimierz Bilewicz /1949–1953 /,
p. Janina Dutkowska /1954–1975/,

p. Zenobia Bilińska /1975–1991/,
p. Andrzej Morawiak /1991–1992/,
p. Stanisława Król /1992–2002/,
p. Ewa Kowalska – Sierpowska /2002-2015/,

p.Grażyna Stachowiak /od 2015/

Mury naszej szkoły opuściło ponad 1500 absolwentów.


 

Ksiądz, który pisał wiersze

 images.jpg [234x215]

Jan Jakub Twardowski urodził się 1 czerwca 1915 roku Warszawie. W roku 1922 rozpoczął naukę w szkole powszechnej, a trzy lata później był już uczniem Państwowego Gimnazjum Matematyczno - Przyrodniczego imienia Tadeusza Czackiego w Warszawie – to tu rozwinęła się jego życiowa pasja – zamiłowanie do przyrody.
W roku 1935 Jan Twardowski uzyskał maturę. Nieco wcześniej obudził się w nim talent literacki. Należał do redakcji „Kuźni Młodych„ – międzyszkolnego pisma, na łamach którego publikował felietony i swoje debiutanckie utwory. Umiłowanie nauk przyrodniczych ustąpiło zamiłowaniu do słowa. Rok 1937 przyniósł tom wierszy„Powrót Andersena" - poetycki debiut Jana Twardowskiego.

biedronki.gif [46x40]
Jan Twardowski rozpoczął w Warszawie studia polonistyczne na Uniwersytecie im. Józefa Piłsudskiego. Studia przerwał wybuch II wojny światowej. Podczas okupacji był żołnierzem Armii Krajowej, walczył w Powstaniu Warszawskim. Po upadku powstania został skazany na roboty w Niemczech. Udało mu się zbiec z transportu w okolicach Częstochowy. Wrócił do stolicy i wstąpił do seminarium duchownego.


Studiując w seminarium, napisał pracę magisterską i ukończył polonistykę. Wiersze pisał „do szuflady”, rzadko publikując je na łamach prasy. Jednocześnie szykował się do święceń kapłańskich, które otrzymał 4 lipca 1948 roku. Zaraz potem objął parafię w Żbikowie. Uczył też religii w szkole dla dzieci upośledzonych w Pruszkowie.
Przez wiele lat, od 1959 roku, był rektorem kościoła sióstr wizytek w Warszawie, gdzie prowadził msze dla dzieci, głosił dla nich kazania – zawsze miał wspaniały kontakt z najmłodszymi. Właśnie dzieciom zadedykował zbiory wierszy: „Zeszyt w kratkę” oraz „Patyki i patyczki".
Ksiądz Jan skromnie mówił o swoim pisarskim powołaniu, nie zabiegał o wydawanie utworów. Niektóre z nich rozdał przyjaciołom, ale wiele udało się wydrukować w zbiorach.
Największą popularność przysporzył księdzu Twardowskiemu wydany na początku lat 70. tom „Znaki ufności". W kolejnych latach wydawał zbiory: „Niebieskie okulary", „Rachunek dla dorosłego", „Który stwarzasz jagody", „Nie przyszedłem pana nawracać". patron.jpg [300x456]
Ksiądz Jan Twardowski jest laureatem wielu prestiżowych nagród. Uhonorowano go nagrodą Pen Clubu im. Roberta Gravesa za całokształt twórczości (1980), nagrodą sezonu wydawniczo - księgarskiego IKAR (2000), nagrodą TOTUS - nazywaną „katolickim Noblem" (2001).
W kwietniu 1999 roku otrzymał doktorat honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Jest też kawalerem Orderu Uśmiechu (1996) oraz laureatem plebiscytu czytelników na osobowość telewizyjną roku 2000.
Zmarł w Warszawie 18 stycznia 2006 roku w wieku 90 lat. Został pochowany w krypcie dla zasłużonych Polaków w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie.

 

„Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą."


  • Stowarzyszenie Nasze Pawłowice i Ramiszów od grudnia 2016 roku wspiera finansowo naszą placówkę